20/12/2008

CRECHAS

Teu arrecendo podrece miña alma
con pucharcas lamacentas das que quero beber.
Tento acougar, arelando a enchente desexada.
As verbas malditas atéiganme a cabeza con sal e pementa ,
manxar espurio no que recuncar á mantenta.
Arfo de ledicia diante da opción doada,
termando dela para xunguirme a ti.
Non sei onde procurar a túa imaxe de crechas imposíbeis.
Xosé Antón

3 comentários:

amauta disse...

parabéns polo blogue e mais polos bos horizontes literarios que se marca. Amais, eu tamén comparto moitas das súas lecturas.
Continue avante!

O fillo do Cotorelo disse...

Grazas polos folgos. Unha aperta.

zeltia disse...

os poemas teñen tantas lecturas coma lectores.

este chegoume