REGO

Volto ao rego no devalar ruín do tempo,
como unha cadea de elos invisíbeis a berrar o noso espanto.

Na arroiada ispo de marmurios o sono humido,
fornecendo á noite do prozac e a augardente
daqueles teus bicos perdidos.

Antón

CANTIL

Abre a porta do cantíl

e fica queda coa friaxe

do abrente a morrer ,

caleidoscópica sensación

de liberdade nun vento

invicto de soidades

e devezos.

Antón

A

Asústanme as palabras caladas

neste abismo espido de ferramentas

como pingas dun canle segredo

onde ferver as arelas.

Antón

EV

Nas tebras da galerna atopo
acougo e descanso,

aloxado nas túas mans trementes,
no líquido amniótico,
niste universo envelenado
onde a paixón non é máis que un
andazo a ferver no fondo dunha cunca
e nós currunchos estragados
nun leito de toxos e silvas

Antón

NOXO !!!

A loita é esmagadora irmaos mais lembrade o retrouso da canción

NON PODERAN CON NOS, ADIANTE C.G.T !!!!


http://www.youtube.com/watch?v=F4Mf_zhCsvc&feature=PlayList&p=14FF2F448CF5E1FE&playnext=1&playnext_from=PL&index=37

PAISAXE

Na paisaxe interior brúan corvos
de pelaxes enferruxadas
demachiños doces de cobiza extrema
e soidades rotas.

Ao chegar ao solpor traban como
cans adoecidos no nome esquencido
da túa saraiba
deixando morno e sen sentido
o meu devezo imposíbel.

Antón

XXX

Sinto vertixe ao rubir a escada sen chanzos,
agatuñando no van dun corpo alleo
que resiste os vapores do solpor ,
coma se o vestixo castrexo do noso amor
non fose dabondo e tivesemos que ollar a beleza
dos corpos nas pingas dunha palabra prohibida
que xamais diremos

Antón