28/12/2010

E AGORA ?


Antón, escoitándoos

4 comentários:

Maribel-bel disse...

Mellor que ese latexo teña fonética reconciliable para que non haxa lugar a preguntas. Bon nadal e ano novo. Biquiños

zeltiavertida disse...

Dame a chave para entender o poema
¿si?
Algo atrevida, eu, pedindo, non si?. pero a ler apréndese, e neste caso, de quen mellor ca de ti que o escribiches?

[se prefieres poderías utilizar o meu correo]

Antón disse...

Sempre me movín, inquedo, polas arroutadas, contra esa razón que esmaga os desexos, as arelas, os devezos, contra a razón que couta, que limita, que parasita nas palabras, que rouba o cerne dos soños...

Este poemiña non deixa de ser iso, unha loita entre unha arroutada que quedou en nada - por primeira vez- e a labazada dunha realidade recurrente, implacábel...

[a pergunta fíxose, e a resposta aínda doe, despois do tempo pasado]

[QUÉRESME?]

zeltia disse...

Agradecida pola túa resposta á miña pregunta -tan persoal-
e o poema colle forma, volumen, relieve.
[ata ten forza a explicación que nos das, rematando coa grande pregunta en maiscúlas, ésa que só se pode preguntar sin un bater tolo no peito cando se coñece sobradamente a resposta]