EAA

As palabras amortallan o devezo
de posuírte,
guindando as arroutadas ao curro
das bestas salvaxes.

Sen ferros cos que marcar
podrezo na desidia da túa imaxe
acochando no máis fondo da croa
un abrente de carrizo e lúas esfareladas.

Antón

VACACIÓNS

Ben, todo chega e maña volto á patria coa miña xente, polo que o blog queda parado até setembro. Coller folgos istes días ? Imposíbel, agardan por min os dezasete castros do concello da Pobra de Brollón (quedan xa poucos por atopar !) , os ríos Lor, Cabe e Sil ( a ver se iste ano podo chegar aos canóns do Cabe, máis pequenos que os do Sil mais tamén fermosísimos) , ler todo o que non puiden ler no ano ( Ollos de Auga de Domingo Villar, Made in Galiza de Sechu Sende ...) e sobre todo retornar coas xentes verdadeiramente boas e xenerosas das Terras de Lemos.

Saúde e vemonos en Setembro !!!

NA FRAGA

Agochado na fraga recollo os froitos que deitei no lixo.

Coma bichocos dunha estadea mecánica turran de mín

beliscándome ao falar

Esvaran por unha pel morna que de tan enxoita so pode vir da túa lembranza

da húmida e pegañenta lembranza a pexego e mazá, a ameixa e laranxa,

a isa enxurrada doce dos teus bicos

marchando polo camiño da nada.

Antón

VIXÍA

Miro teus ollos de auga nesta terra enxoita,
luxada de servidume, coma actores dun teatro de monicreques,
afastados das paisaxes, dos sumidoiros enxebres, das corredoiras do tempo...
Vexo enrrugas e galernas, xenreiras e arreguizos, e por riba de todo,
véxote a tí, cos ollos pechados, soñando a ilusión perdida no tremer doutro corpo,
alleo e estraño.

Antón

VERTIXE

Os corpos eivados brunen o espello
dende o fondo da cunca,
distorsionando as imaxes en mil anacos
de medidas perfectas,
en coiteladas doces,
en pelexas hipercalóricas,
pechando sensacións arrepiantes aos que
aínda penduramos do teito,
incapaces de ollar o luar
sen sentir a vertixe da túa ausencia.

Antón

NAO 2

O animal placentario berrou na tobeira.
Sinalou co dedo aos antergos miserábeis
que lle roubaron a soidade.

Viu as disidencias no eido amniótico,
as paixóns compartidas,
as posibilidades de mergullarse nunha illa
escura e gorentosa, a carón dela, nun mundo
inventado de cores rechamantes
e nome de muller.

Antón

Enche a furna co entullo do odio
e deixa que os ratos mordan nela,
coa crueldade dos nenos pequenos,
coma se o mundo fose tan só
a posibilidade dun bico roubado
e nós uns mariñeiros a fedellar
nas paixóns alleas,
nas incríbeis e dementes razóns
que nos asoballan facendo de nós
os monicreques podres do seu
xogo de xadrez.

Antón