CRECHAS II

Tés a forza dos antergos nas coiteladas
que guindas ao chou na casa do finado.

( avantas nunha selva de toxos sen rozar)

Tés fouces enferruxadas de gume imposíbel
que soterras no meu corazón de esquelete

(e nas corredoiras, e nos cavorcos, e nas furnas)

Tés todo o que eu son incapaz de roubar sen ti

( poemas espirrados, indiferenza , teu ollar )

Tés o esquecemento e a ledicia dos viaxeiros
que chuchan as palabras do teu corpo adoecido
no que eu non podo (xa) parasitar.

Antón

CAPADOR

Son capaz de ollar de esguello as túas crechas

enchendo iste mundo de palabras espidas,

capaz de vexetar arreo no licor cafe,

de achegarme ao pasado ,

de voltar invicto,

de queimalo todo

botandome coma

un can sobor dos

esgarros da rúa,

de esmagar

a xenreira diste

asasino a fuxir,

de condearme a lamber

as migallas que deitas

-segredamente-

na rede que nos

(des)vencella

AMOK

Os toleiráns lemos contos de Zweig
mentres trafegamos as verbas da rede.
Declamamos morriñentos poemas
de Hess espallando o andazo
máis alá das fronteiras imaxinarias,
coma refuxiados líricos
dunha arroutada armada
á que nunca pertenceremos

e da que non quixeramos

saír xamais.

Antón

BUGALLO

EU

(abafo coa imaxe de



ser unha andrómena


escrita con tinta de bugallo)


TI


(cravuñas a gadaña


coas palabras nuas,


ceibas os versos nas cortiñas,


tentas refacer as pontes)

Antón

QUE ?

Porqué é que os morcegos

dormen sempre de cabeza

para abaixo ?

Porqué lles arrepía tanto

o noso cheiro a bravú

a suor

a miñocas recendentes?

Porqué non deixar que a

saraiba limpe o (seu)

mundo canibal

e ceiben as arroutadas

gardadas na artesa do

noso tempo perdido ?

Antón

CHAIREGOS

Fanfurriñeiro fachendoso

acende o facho da lingua

e faino servir de palán,

zoupalle nas cacholas aos

chairegos de almas pitoñosas,

róuballes o fel e os figados,

trócaos por seixos e

piornos, por toxos e uzes,

por todo aquilo que os rille

coma bestas e os leve

-ainda máis-

a ignominia de seren

incapaces de dicir a máis

fermosa das palabras.

Antón

ÁRBORE

Ámote dentro da árbore

onde os abrollos dormen

acochados tras sonos empoleirados.

Axúdasme a termar o corpo á raizame e

vexeto chuchando imaxes doutrora

que dosifico ao ver a desfeita.

As miñocas acéitanme coma o

seu lexítimo soberano e

minten ao dicir que todo

pasará , que non voltarán os mallos

bater en nós , que non separaremos

o teu grán da miña palla ...

Antón